Rozdział 66

 Kwiecień 1985

Z pozoru krótki wypad na piwo przedłużył się do później nocy. Nie rozmawiali dużo, właściwie poza tą krótką wymianą zdań, na temat ich zakończonych już związków, nie mówili nic więcej. Sturg nie bardzo wiedział, o co mógłby pytać brata. O badania? Nie znał się na tym. O życie towarzyskie? A mieli jakieś?

Po prostu siedzieli i popijali piwo za piwem przez cały wieczór i pół nocy, aż do zamknięcia lokalu. Potem, wciąż milcząc, wolnym krokiem wrócili do domu.

Remus rozglądał się po mieście, którego jeszcze nie miał okazji poznać o tak późnej porze. Dotąd starał się raczej być grzecznym chłopcem i przykładnym ojcem, który zawsze wracał do domu na kolację.

– Myślisz, że ojciec śpi? – rzucił Sturg nieco bełkotliwym głosem, gdy zbliżali się do domu.

Remus parsknął śmiechem. Tak, Sturgis zdecydowanie za rzadko wpadał do Rouen. Był kompletnie nieświadomy pewnej dozy nadopiekuńczości Reynarda.

– Pamiętasz tyrady, które urządzała mama, gdy ojciec wracał do domu nie o tej porze, o której powinien? Jestem niemal pewny, że zaraz usłyszymy coś podobnego.

Sturg jedynie wzruszył ramionami. Zatoczył się lekko, wpadając na płot, po czym roześmiał się. Zgiął się w pół i oparł dłonie o kolana. Jasne włosy oparły mu na czoło.

Po raz pierwszy w życiu Sturg, najbardziej brytyjski Brytyjczyk, jakiego ziemia nosiła, zaczął myśleć o zamieszkaniu poza Wyspami na stałe. W sumie czy we Francji naprawdę było tak źle? Miał tu rodzinę, mógł całe dnie spędzać z ukochaną bratanicą. Moody na pewno wystawiłby mu referencje, które zagwarantowałyby mu miejsce we francuskich służbach.

Im dłużej przebywał w ojcowskim domu, tym częściej zastanawiał się, po  co właściwie ma wracać do Londynu. Co niby go tam trzymało? Praca, którą mógł wykonywać wszędzie indziej? Mieszkanie, które równie dobrze mógł sprzedać czy wynająć i zamienić na inne? Neville… Tak, jego chrześniak był niepodrabialny. A Sturgis naprawdę kochał tego dzieciaka. Robił, co mógł, żeby zastąpić mu Franka, chociaż wiedział, że to niemożliwe. Był jedynie jego chrzestnym, przyjacielem ojca. Nie był i nie miał pojęcia, jak być ojcem.

Dopiero tutaj, w Rouen, patrząc na brata, widział, jak powinien postępować z Neville’em. Dzieciaki były do siebie tak podobne, a jednocześnie tak różne. I oboje ich kochał może nawet bardziej, niż gdyby to były jego własne dzieci. Za oboje czuł się odpowiedzialny. Czasami tylko miał poczucie, że żadnemu z nich nie poświęca tyle uwagi, ile powinien. Najgorsze było to, że zostając przy jednym – porzucał drugie. Nie mógł mieć przy sobie jednocześnie chrześniaka i bratanicy i ten fakt niemiłosiernie go bolał. Musiał wybrać, któremu był bardziej potrzebny. Rose miała ojca i dziadka. Neville – babcię i jego.

– Gdzieście się włóczyli?! – naskoczył na nich ojciec, gdy tylko weszli do domu. – Wiecie, która jest godzina? Od zmysłów odchodziłem!

– Tato, jesteśmy dorośli – przypomniał Sturgis. – Jestem aurorem. Obaj walczyliśmy na wojnie. Umiemy o siebie zadbać. Możesz iść spać, spokojnie. Ja zamierzam.

Podmore wyminął ojca i ruszył prosto na piętro.

– Jeżeli chcesz wziąć prysznic, to na parterze – rzucił za nim brat. – Na piętrze są ostatnio problemy z ciepłą wodą.

Odpowiedziało mu lekceważące machnięcie ręką. Remus uśmiechnął się pod nosem. Pewne rzeczy się nie zmieniają.

Tak jak nie zmieniała się troska Reynarda. I jego strach o synów. Remus wiedział, skąd się to brało. Obaj ze Sturgiem nie szczędzili ojcu nerwów przez ostatnie lata. Obaj zaangażowali się w wojnę mimo jego wyraźnego sprzeciwu. Obaj wyszli z niej pokiereszowani i z przeraźliwymi stratami. Ich obu Rey musiał naprawiać. Co gorsza, gdzieś po świecie dalej chodził Greyback i samo to wystarczało, by Lupinom spędzało to sen z powiek.

– Nie planowaliśmy tego – rzucił Remus przepraszającym tonem, starając się uśmiechać w miarę niewinnie. – Tak… tak jakoś wyszło. Mieliśmy wrócić wcześniej. Przepraszam.

Poczuł się głupio, mówiąc to. Za co niby miał przepraszać? Był dorosły, miał prawo do wychodzenia na miasto i powrotów o której mu się żywnie podobało. Nie był dzieckiem, by musieć tłumaczyć się ze wszystkiego.

Ku jego zdziwieniu, czoło Reya rozpogodziło się, a on sam uśmiechnął się ostrożnie.

– Cieszę się, że zaczęliście się dogadywać. Najwyższy czas, że tak powiem. Jesteście już dorośli i najwyższy czas, żeby…

– Nie kończ – przerwał mu syn. – Nie kończ. Nasze relacje to nasza sprawa. A biorąc pod uwagę, że ze swoim bratem nie żyjesz dobrze, nie masz prawa nam tego wypominać.

Rey pobladł, słysząc te słowa, ale Remus był zbyt zmęczony i podchmielony, by teraz się tym przejmować. Gdyby był trzeźwy, najpewniej nie zdobyłby się te słowa. Nie miało to jednak dla niego znaczenia. Wyminął ojca i wdrapał się po schodach.

Zajrzał do pokoju córki. Rose spała, zagrzebana w kołdrze. W rączkach ściskała pluszowego pieska. W Remusie coś zadrżało na ten widok. Wyciągnął dłoń i jak najdelikatniej pogłaskał jasnobrązowe włosy córeczki. Rose drgnęła lekko i uśmiechnęła się przez sen.

Gdy tylko nakrył się kołdrą i zgasił światło, powróciły czarne myśli, które nie dawały mu spokoju od wielu dni. Valerie. Nie miał siły. Nie miał już siły na zmaganie się z własnymi myślami. Najgorsza była świadomość, że mógł mieć pretensje jedynie do siebie. Ukrywał prawdę o sobie przed Valerie i wyjawił ją… tak naprawdę w przededniu zaręczyn. Położył sprawę po całości. Nie mógł mieć do niej pretensji. Nawet gdyby chodziło o jakąkolwiek inną sprawę, miała pełne prawo do wściekłości i zerwania kontaktów. Fakt, że ukrywanym sekretem była likantropia, jedynie pogarszał sprawę.

Chociaż już niejednokrotnie został odrzucony z powodu swojej tożsamości, tym razem bolało to najbardziej. Głupi miał nadzieję… Trzeba było słuchać ojca i od razu powiedzieć Valerie o wszystkim.

Tym bardziej bolało go to, że sprawa nie dotyczyła jedynie jego. Serce mu się krajało na widok smutku w oczach Rose. Jego córeczka polubiła Valerie, pokochała ją i chciała jej obecności w swoim życiu. A teraz musiała nauczyć się, że ukochana ciocia odeszła. Remus wiedział, że w żaden sposób nie będzie w stanie jej tego wynagrodzić. Widział, że Rose potrzebowała kobiecej czułości, kobiecej ręki, kobiecej opieki. Kilka godzin w tygodniu spędzonych z Régi było niewystarczające.

Nie pierwszy raz naszła go myśl, że dla Rose lepiej by było, gdyby to on wtedy zginął, nie Amelia. Matka jest bardziej potrzebna dziecku niż ojciec. Szczególnie tak niewydarzony. Ami by sobie lepiej poradziła.

Nie zasnął tej nocy. Chociaż wypity alkohol huczał mu w żyłach, nie był w stanie go uśpić. Jedynie coraz bardziej bolała go głowa. Gdy rano podniósł się z łóżka, miał wrażenie, że nie da rady zejść po schodach na śniadanie. Czuł się, jakby poprzedniego wieczora wypił o wiele więcej niż te sześć piw, albo jakby pił na kilka dni przed przemianą, ale do tej miał jeszcze sporo czasu.

Był niebywale wdzięczny ojcu za to, że ten nie poruszył tematu jego złego samopoczucia. Widział jego zaciekawione, lekko rozbawione spojrzenie, ale Rey, Merlinowi dzięki, milczał. Remusa pocieszał jedynie fakt, że owemu spojrzeniu nie umknął również Sturgis.

Miał zresztą wrażenie, że jego brat wcale nie czuje się dużo lepiej od niego. On chociaż spał tej nocy… przynajmniej odrobinę.

– Następnym razem trzeba wcześniej wrócić – wymamrotał Sturg, gdy Remus na chwilę stanął obok niego, żeby nalać sobie herbaty. – Cholera, ale mnie łeb boli…

– Wejdź do mnie na górę, mam zapas eliksirów w szafce. Spory zapas, taki… wiesz… poza kontrolą ojca.

Sturg parsknął śmiechem. Obejrzał się przez ramię, czy aby Reynard ich nie słyszy, ale ten był zbyt daleko.

– Proszę, proszę… Szmuglujesz pod jego nosem? Tego się po tobie nie spodziewałem.

Remus wzruszył ramionami na pozór nonszalancko, ale kącik jego ust uniósł się w lekko złośliwym uśmieszku. Nie był już dzieckiem, żeby ślepo słuchać się Reynarda.

– Nie brakuje ci mieszkania samemu? Bez starego dyszącego nad karkiem?

– Brakuje, ale staram się o tym nie myśleć. Wypracowaliśmy pewne granice i póki obaj ich nie przekraczamy, nie ma dużych spięć. Zresztą… nie mógłbym pozwolić sobie na samotne mieszkanie. Nie za samo stypendium doktoranckie, a mało kto ma ochotę na zatrudnienie wilkołaka. Zresztą co bym wtedy zrobił z Rose? Już raz próbowałem bycia samotnym ojcem, nie poszło mi dobrze. Tak jak jest, jest wygodniej dla nas obu. Rose ma zapewnioną opiekę, a ojciec karmi swoją nadopiekuńczość.

– A ty? – Sturgis nie wydawał się przekonany jego wywodem. Remus zresztą się temu nie dziwił, sam miał świadomość, że jego wytłumaczenia były wyjątkowo koślawe.

– A ja nie jestem w sytuacji, w której mógłbym narzekać. Ani nie mam siły, by cokolwiek zmieniać. Próbowałem, nie wyszło.

Serce go zabolało na myśl o Valerie. Naprawdę chciał stworzyć z nią rodzinę. Wszystko schrzanił i mógł mieć pretensje jedynie do siebie.

– Obaj próbowaliśmy. Wiem, jak to zabrzmi, ale… W czasie wojny lepiej mi się żyło. Świat był prostszy.

Remus skinął głową. Tak, on też czasami miewał takie myśli. Życie było łatwiejsze, gdy był wyraźny podział na „my” i „oni”. Gdy był tylko on, odpowiedzialny sam za siebie. Gdy obok miał Ami.

– Byliśmy na to za młodzi, Sturg – mruknął. – Za młodzi na to wszystko. Na wojnę, na walkę. Merlinie, jak mogliśmy iść walczyć zaraz po szkole? Jak można było do tego dopuścić?

Za młodzi na zakładanie rodzin. Jak teraz pomyślał, że mają ledwie dwadzieścia lat został ojcem… Że ożenił się raptem rok po ukończeniu szkoły… W głowie mu to się nie mieściło. Z zawstydzeniem myślał, że miał się wtedy za bardzo dorosłego. Merlinie, jakim gówniarzem był. Wszyscy byli gówniarzami. Czym jest dwadzieścia lat w perspektywie ponad stuletniego życia czarodzieja? Byli dziećmi, którym ktoś powiedział, że mogą zachowywać się jak dorośli.

– Uwierz mi, że już wtedy się nad tym zastanawiałem. A ile ojciec się nagadał…

O tak, tego Remus był pewien, chociaż dziwiło go, że to nie on był słuchaczem przemów Reynarda. Doskonale zdawał sobie sprawę z, oględnie mówiąc, braku sympatii ojca do profesora Dumbledore’a, która po wypadku sprzed blisko dziesięciu lat zmieniła się w szczerą niechęć.

– Co spiskujecie?

Obaj bracia podskoczyli, gdy głos Reya rozległ się tuż za ich plecami. Odwrócili się równocześnie.

– Nie bójcie się tak, bo naprawdę zacznę myśleć, że konspirujecie przeciw mnie. Spokojnie, chłopcy, spokojnie, przyszedłem tylko po wodę dla Rose. Już was zostawiam samych.

Remus udał, że nie słyszy ironii, którą podszyty był głos ojca, jednak widział, że Sturgowi nie poszło to tak dobrze. Brat skrzywił się lekko, od razu odwracając głowę, żeby nikt tego nie zauważył. Cóż… Remus zauważył i podejrzewał, że ojciec też. Ten jednak ponownie wykazał się niezwykłym wręcz dla niego taktem i tego nie skomentował.

Doprawdy, Lupin tego ranka nie poznawał własnego ojca. Gdzie się podział ten dopytujący się o każdy szczegół Reynard?

~ * ~

Kwiecień 1965

Rey omal nie przewrócił się, lądując przed swoim domem. Nie rozszczepił się, co  musiało być chyba cudem. Ręka, w której trzymał różdżkę, drżała mu nerwowo.

Jego niepokój jedynie wzrósł, gdy zobaczył ciemność wyzierającą z okien na poddaszu. O tej porze Sturgis powinien być już w swoim pokoju, odcięty od reszty rodziny. W sypialni Remusa powinno tlić się niewielkie światełko, które Angie zawsze paliła, gdy usypiała synka. Coś było nie tak.

Wszedł ostrożnie po schodach, zaciskając palce na różdżce. Szedł ostrożnie, by drewno nie skrzypnęło pod jego stopami. Dom otaczała cisza i spokój. Już niemal przekonał sam siebie, że wszystko jest w porządku, że jedynie spanikował, co było przecież naturalne po przeżyciach ostatnich godzin.

I wtedy, wyciągając dłoń ku klamce, dostrzegł ślady krwi na drzwiach. Miał wrażenie, że serce na moment mu się zatrzymało.

Nie….

Nie teraz.

Nie ONI.

Pchnął drzwi i wbiegł do środka, modląc się w duchu, by się mylił. Ale się nie mylił.

W progu pokoju zatrzymał go widok, który zmroził mu resztki krwi w żyłach. Angie stała na środku pokoju, a wokół jej szyi owijały się zakrwawione palce stojącego za nią wilkołaka. Chłopców Rey nie widział, musieli się gdzieś schować.

– Puść ją! – wycedził Reynard z trudem wypowiadając cokolwiek przez zaciśnięte gardło. – Natychmiast!

– Myślałem, że dłużej wam tam zejdzie – powiedział wilkołak, nic sobie nie robiąc z wściekłości gospodarza i wyciągniętej w swoją stronę różdżki. – Może nawet do wschodu księżyca.

– Nie zabiję cię tylko dlatego, że twoja śmierć należy do Ricka. Podpadłeś nie temu, komu powinieneś…

Rey urwał wypowiedź, gdy wilkołak roześmiał się. Dłoń napastnika zacisnęła się mocniej na gardle Angeli.  Lupin nie mógł oderwać od niego wzroku. Dłonie, które rozpłatały na pół Arnolda, które skręciły bark Berniemu, które wyrwały Sebastianowi z piersi bijące wciąż serce, teraz zaciskały się na jego żonie.

Nagle wszystko potoczyło się tak szybko. Angie osunęła się lekko, jakby zasłabła czy to z emocji, czy to z niedostatku powietrza. Greyback, wykorzystując to, sięgnął w stronę kanapy, za którą (jak z przerażeniem uświadomił sobie Rey) chowali się chłopcy. Wilkołak warknął, gdy Sturgis uderzył go czymś, próbując się bronić. Reynard poczuł przypływ dumy, ten szybko jednak zgasł, gdy dłoń Greybacka zacisnęła się na drugim z chłopców.

Rey poczuł, jak podłoga osuwa mu się spod nóg, gdy wilkołak docisnął do siebie jego młodszego syna.

Jedna dłoń zaciśnięta na gardle Angie. Druga na gardle Remusa. Ponad nimi w Reya wpatrywały się stalowe, dziko lśniące oczy.

– Pięknie, pięknie – mruknął wilkołak, wyraźnie zadowolony z siebie. – Teraz mam ich oboje. No to, panie oficerze, na którym z nich bardziej ci zależy? Żona czy syn? Które z nich mi oddasz? Partnerkę czy dziedzica?

W pierwszej chwili Rey go nie zrozumiał. Nie chciał zrozumieć. Gdy dotarło do niego, co powiedział wilkołak, zrobiło mu się lodowato zimno, chociaż nie spodziewał się, że mógłby poczuć się jeszcze gorzej. Jak miałby wybrać? Jak można w ogóle oczekiwać dokonania takiego wyboru?

Zamrugał kilkukrotnie, próbując się szybko otrząsnąć. Musiał przestać myśleć jak mąż i ojciec. Czas pomyśleć jak oficer Departamentu Kontroli. Jak łowca, który miał przed sobą wilkołaka do schwytania. Tylko on i bestia naprzeciw niego.

Szybko przekalkulował, najchłodniej, jak umiał w tym momencie. Najważniejsze, aby wywlec wilkołaka z domu, zanim wzejdzie księżyc. Rey był boleśnie świadomy tego, jak niewiele czasu im zostało. Słońce już chyliło się ku zachodowi. Miał nie więcej jak pół godziny. Był w pełni świadom tego, że będzie musiał zmierzyć się z wilkołakiem sam w lesie. Sam. Jak miał tego dokonać sam, skoro nie udało im się, gdy byli w siedmiu?

Angie wciąż mogła się bronić. Gdyby zabrał ze sobą różdżkę, mogliby razem… jak razem? Angela nie walczyła, nie trenowała zaklęć atakujących od końca szkoły… jak mógł to zaniedbać? Jak jego żona miała sobie poradzić, skoro Sebastian nie dał rady? A jeżeli coś pójdzie nie tak, Greyback po prostu ją zabije. Nie zaryzykuje ucieczki z szamoczącą się kobietą, która nie da sobą pomiatać.

Nie wiedział, czy da radę ją odbić, a porażka oznaczała jej śmierć. Nie mógł na to pozwolić.

Remus był mały, na tyle niegroźny, że w sytuacji zagrożenia, Greybeck mógł po prostu porzucić go w trakcie ucieczki… Rey uczepił się tej myśli, tego ostatniego promyka nadziei. Mógł uratować ich oboje.

– Syn – powiedział martwym głosem. – Puść ją.

Wilkołak uśmiechnął się drapieżnie. Puścił Angie, odpychając ją tak, że padła na kolana. Wybiegł z domu, zabierając ze sobą chłopca.

Rey przypadł do żony, ale ta odepchnęła go ze wściekłością. Wyrzut widoczny w jej oczach zabolał bardziej, niż mógłby to sobie wyobrazić.

Angie zerwała się i rzuciła do drzwi, ale ją powstrzymał. Złapał ją i obrócił do siebie. Zaczęła okładać go pięściami.

– Jak mogłeś?! – wrzasnęła histerycznie. – Jak mogłeś oddać mu Remusa?! Jak mogłeś…

– Uspokój się! – nakazał Reynard, chwytając ją mocno za nadgarstki. – Przecież nie pozwolę mu go zabrać. Chciałem go tylko wywabić z domu. Zostań tu ze Sturgiem. Powiadom Ala. Idę tam. Przyprowadzę Rémy’go do domu całego i zdrowego.

Puścił żonę i ruszył do lasu, zaciskając dłoń na różdżce. Musiał uratować syna. Angie i Sturg byli bezpieczni, teraz tylko musiał uratować Remusa. To było wykonalne. To musiało być wykonalne.

Trop wilkołaka nie był trudny do znalezienia. Greyback nie zacierał śladów, jakby chciał, by ktoś go gonił. Rey przeczuwał, że to była pułapka, ale przecież nie mógł zrobić nic innego, jak w nią iść. To była jego jedyna szansa na ocalenie syna.

Przyspieszył kroku, gdy usłyszał przed sobą szelest liści i trzaski pękających gałęzi.

Już był blisko. Tak blisko, że niemal słyszał rwący się oddech wilkołaka. Tak blisko… Wiedział, że nie może włączyć się w bezpośrednią walkę. Złapać syna i teleportować się do domu. Tylko to. To nie czas na zemstę. To później. Teraz musi ocalić syna. Przede wszystkim Remus. Bez niego nie zamierzał wracać do domu. Nie miał po co wracać.

I wtedy słońce schowało się za horyzontem, a las oświetlił jedynie srebrny blask księżyca w pełni.

Nagle las przeszył krzyk. Przeraźliwy, pełen grozy krzyk. Rey wiedział, co on oznacza. Miał jednak o wiele mniej czasu, niż zakładał.

Przyspieszył biegu i wpadł na niewielką polanę akurat w chwili, gdy wilkołak oparł na cztery łapy. Z przerażeniem wpatrywał się we wciąż drgające mięśnie przemieniającej się bestii. Nigdy nie widział przemiany.

– Tatuś!

Wołanie syna go otrzeźwiło. Oderwał wzrok od wilkołaka i rozejrzał się po polanie. Szybko wypatrzył jasnobrązową czuprynę synka. Remus kulił się pod drzewem. Rey od razu podbiegł do synka… a raczej chciał podbiec, bo nie było mu to dane.

Ignorowany przez chwilę wilkołak zakończył przemianę i skoczył między ojca i syna. Rey ledwo zdążył wyhamować, by się z nim nie zderzyć. Wysłane w stronę bestii zaklęcia nie sięgnęły celu bądź okazały się zbyt słabe. Wilkołak bezceremonialnie machnął łapą w jego stronę. Rey poczuł silne pchnięcie i został odrzucony na ziemię.

Nie czuł bólu, nie w momencie, gdy wilkołak drapieżnym krokiem zbliżał się do Remusa. Nie mógł nic zrobić. Jego różdżka leżała kilka metrów dalej, a nie miał siły, by ją przywołać. Był za słaby i zbyt zdenerwowany na magię bezróżdżkową.

Nie mógł nic zrobić, gdy Remus zaczął uciekać, a bestia skoczyła za nim.

Nie mógł zrobić nic, gdy wilkołak dopadł jego syna i ciszę lasu przeszył pełen bólu krzyk. Po nim rozległ się dziecięcy płacz.

Reyowi pociemniało przed oczami. Wiedział, co to oznaczało. Stracił syna. Pięciolatek nie miał szans na przeżycie ugryzienia wilkołaka.

Dotknął piersi i ze zdziwieniem poczuł wilgoć pod palcami. Odsunął rękę i spojrzał na nią. Dłoń była czerwona. Dopiero po chwili dotarło do niego, że to krew. Jego krew.

Świat zatańczył mu przed oczami. Pod powiekami rozbłysły światła. Opadł na leśne runo…

Jak przez mgłę docierały do niego głosy… Ricka? Moody’ego? Willa? Nie umiał już ich rozróżnić. Ktoś szarpnął go za ramię… Padło jakieś pytanie, ale nie był w stanie go zrozumieć…

Rémy został pogryziony… Jego syn nie żyje… Jego synek nie żyje… Krzyk dziecka wciąż rozbrzmiewał w jego głowie, gdy coraz bardziej odpływał w niebyt. 

Rozdział 65

 

Kwiecień 1965

Jak bardzo się mylili… Szybko przekonali się, że nazwisko nie znaczyło nic. Jeszcze tego samego dnia teleportowali się do domu, w którym mieszkali Ronald i Lilith Moore. A raczej do jego ruin.

Z dokumentów, które znaleźli, wynikało, że dom Moore’ów spłonął przed dziewięcioma laty z mieszkańcami w środku. Nigdy nie ustalono, co było przyczyną pożaru.

– Myślisz, że to on – powiedział cicho Reynard, widząc minę Ricka.

– Nie wiem. Ale jeżeli to on, mówimy o najwcześniejszych ofiarach, o których wiemy. Cholera, dziewięć lat, Rey. Dziewięć lat. A to tylko jeden pieprzony wilkołak. Co robimy nie tak? Z żadnym innym nigdy nie mieliśmy takich problemów.

Rey podejrzewał dlaczego. Nie był jeszcze pewny… Moore, Greyback, czy jak tam się zwał, nie był zwykłym wilkołakiem, który krył się przed wzrokiem Departamentu Kontroli i udawał, że jest zwykłym człowiekiem. Nie, on żył dziko, rozkoszując się tym, czym był. Nie robił z siebie człowieka, raczej wczuwał się w wewnętrzne zwierzę.

– Musimy coś zrobić, inaczej Newt nam nogi z dupy powyrywa – warknął Rick. – Już dość ofiar. Zostało dziewięć dni do pełni. Pamiętasz, co mówił Sebastian? Zanim wzejdzie księżyc, on musi być martwy.

Nie znaleźli go przez dziewięć lat, a teraz mieli to zrobić w tydzień? Rey musiałby być idiotą, żeby wierzyć, że to możliwe. Nie mieli nic prócz nazwiska i portretu, ale bez chociażby przybliżonej lokalizacji nie były one nic warte. Nie mieli czasu i ludzi by chodzić po całych Wyspach i rozpytywać po kolei każdą napotkaną osobę.

– Jak chcesz to zrobić?

– Nie mam pojęcia – przyznał Davies. – Ale musimy coś wymyślić. Za długo to trwa.

Rey pomyślał o liście widniejącej na stojącej w jego piwnicy tablicy. Dziesięć nazwisk. Dwa kolejne, które musiał dopisać po powrocie do domu. Zbyt wiele. Powinni to byli zakończyć dano temu.

Wrócili do swojego biura w o wiele gorszych humorach, niż mieli, gdy je opuszczali. Nastroje nie poprawiły im się przez następne dni. Każdego kolejnego ranka coraz trudniej było im przekraczać drzwi prowadzące do ich Departamentu. Informacji mieli jak na lekarstwo, a tych przydatnych… cóż… ani jednej. Will osobiście przetrząsnął cały Rejestr. Przez cztery dni przekopywał się kolejno przez wszystkie półki, by wreszcie znaleźć teczkę, w której znalazł wzmiankę, której potrzebował. Nazwisko Thomasa Moore’a.

– 597! – krzyknął, wpadając do gabinetu Daviesa i Lupina. – David Weiss, numer 597.

Teczka była stara, nawet numer świadczył o tym, że była jedną z pierwszych, którą założono w Rejestrze Wilkołaków. W czasach, gdy jeszcze mało kogo łapano i spisywano. Nie żeby obecnie sito Departamentu Kontroli było dużo mniej dziurawe. Przecież w czasie poszukiwań Bestii z Dartmooru Rey dobitnie przekonał się o tym, że wielu pracowników Departamentu Kontroli celowo nie zgłaszała znanych sobie wilkołaków do Rejestru, by mieć w nich informatorów.

Ricka już nie było, tego dnia wyszedł punktualnie, spiesząc się na randkę z Irene. Rey nadal nie dowierzał w związek tych dwojga. Uzdrowicielka zdawała się kompletnie nie pasować do Daviesa… A mimo to byli razem już trzy lata. Hekate, kiedy ten czas minął?

Rey wziął od Willa teczkę i powoli zaczął ją przeglądać. David Albert Weiss. Urodzony 25 grudnia 1926 roku. Nieznana data przemiany. Aresztowany przez… aurora? Co do…?

– Od kiedy aurorzy chwytają wilkołaki?

Will spojrzał mu przez ramię. Przesunął palcem po pergaminie i zatrzymał go na dacie aresztowania. Listopad 1947.

– Pewnie przez przypadek, chociaż... Zobacz, to sam początek Rejestru. Nikt nie wiedział, z czym to się je. Brygada Ścigania była ledwie w powijakach. Pogadaj z Newtem, on będzie wiedział, co i jak. Przecież Rejestr to jego ukochane dziecko… Może nawet bardziej niż Hugo. Na pewno pamięta wszystko z jego początków.

Will przewrócił kilka kartek. Zapisane były kilkoma charakterami pisma, w większości nieczytelnego. Rey podrapał się po głowie. Czy tych Anglików naprawdę nikt nie uczył wyraźnie pisać? Czy to jest AŻ takie trudne?

– Tu! – rzucił McKenzie, stukając w pergamin. – „Widziany w lipcu 1952 w Lampeter”, tam mieszkali Moore’owie. Dalej jest jeszcze lepiej: „podejrzany w sprawie zaginięcie Thomasa Moore’a”.

– Nie znaleziono go – zauważył Rey, z trudem rozczytując niewyraźne zawijasy.

– Nie wtedy.

Will przerzucił kilka kartek. Potem jeszcze kilka następnych. I kolejne, aż dotarł niemal do końca teczki.

– Zobacz, zginął w czasie akcji Departamentu Kontroli w marcu 1966. Dziewięć lat temu.

– Wszystko by się zgadzało. Weiss porwał Moore’om dzieciaka, zmienił go w wilkołaka, wyszkolił… a potem zginął, a gówniarz został bez mentora. I mu odbiło. Nie mamy teczki Moore’a, Greybacka, czy jak tam się nazywa? Trzeba szukać po dacie urodzenia, po Lampeter, po…

– Nie będzie go – przerwał mu szybko Will. Chłopak pobladł na samą myśl, że miałby spędzić w Rejestrze kolejne dni. – Jeżeli nie trafił do szpitala, nie został skatalogowany. Moore’owie zgłosili atak, ale na miejscu byli tylko oni. Bez dzieciaka. Jeżeli go nie złapali potem pod fałszywym nazwiskiem to nie mamy go w Rejestrze. A jeżeli dał fałszywe dane, to szukaj wiatru w polu.

Rey posłał pod nosem wiązankę francuskich przekleństw. A miał wracać do domu wcześniej domu… Angie go zabije. Miał zabrać gdzieś chłopców, żeby mogła odpocząć. Szczególnie, że to mogła być ostatnia okazja na wolny wieczór przed pełnią.

– Jeżeli nie ma teczki, zdobądź pustą. Sami sobie zrobimy teczkę. Będziemy wtedy dokładnie wiedzieć, co wiemy, a czego nie – stwierdził. – Newt już wyszedł?

Lupin skrzywił się, gdy Will potwierdził. Liczył na to, że załatwi rozmowę z dyrektorem w miarę szybko i będzie mógł wracać do rodziny, ale wyglądało na to, że czekało go nawiedzenie Scamandera w domu. Na pewno będzie zachwycony.

Wszyscy pracownicy Departamentu Kontroli (i sporo spoza niego) wiedziało, że Newt Scamander mieszkał wraz z żoną i synem na niewielkiej farmie w miejscowości Bramling w hrabstwie Kent, niedaleko Canterbury. Wszyscy wiedzieli również, że Newt wprost nienawidził, gdy ktoś zawracał mu w domu głowę w sprawach służbowych. Ten zawsze spokojny czarodziej ocierał się o furię, gdy ktoś naruszał spokój jego rodziny… Sebastian jeden jedyny raz, na początku pracy popełnił podobny błąd i sam mówił, że przeżył jedynie dzięki temu, że w domu przebywała również Tina.

– Może niech to poczeka do jutra – zaproponował nieśmiało Will, widząc wahanie przyjaciela. – Nie pali się, nie mamy żadnych pewnych informacji. Weiss nie żyje, nie przesłuchamy go. Ten, kto go złapał, raczej tego nie pamięta, to było tak dawno temu… Jedź do domu, nie pakuj się Newtowi pod różdżkę. Jutro coś ustalicie.

Propozycja Willa była kusząca. Wyjątkowo kusząca… I słuszna. Nic już tego dnia nie ugra. Nawet jeżeli zdobędzie jakiekolwiek informacje, bez Ricka nic nie zrobi, a Rick wyrwany z randki będzie bardziej niebezpieczny niż całe stado wilkołaków.

– No dobra. Pójdę do niego rano. Miłego popołudnia, Will. Skombinuj tę teczkę!

Kilka minut później był już w domu. Remus przybiegł przytulić się do niego, jeszcze zanim Rey zdążył zdjąć kurtkę. Uściskał go i pocałował w czoło. Następnie ucałował żonę.

Równie czule pocałował ją tydzień później, gdy wychodził na nocny dyżur. Ostatnie dni… Rey wolałby o nich zapomnieć. Wychodził skoro świt, wracał późną nocą, szperając, gdzie się tylko da, byle tylko uchwycić chociażby strzęp użytecznych informacji. Te od Newta w niczym nie pomogły; przeszedł się nawet z przyjaciółmi po okolicznych wilkołakach, tak jak to zrobili w czasie polowania na Bestię z Dartmooru, ale nic to nie dało. Zresztą nawet nie liczyli na to, że czegoś się dowiedzą. Swój swojego nie wyda, już się o tym dobitnie przekonali.

Miał złe przeczucia co do tej pełni. Czuł pod skórą niepokojący chłód. Nigdy nie lubił tych dyżurów, ale tym razem to było coś więcej… Hekate, czyżby na starość odkrył w sobie trzecie oko? Miał szczerą nadzieję, że nie. Jego życie i bez tego było wystarczająco chaotyczne.

Mimo jego obaw wieczór wydawał się dość spokojny. Siedzieli w biurze Sebastiana i Berniego i popijali kawę. Co i raz któryś rzucał w przestrzeń jakieś zdanie. Rozmowa się nie kleiła. Atmosfera między przyjaciółmi była tak gęsta, że można było ją kroić nożem.

Rey niemrawo przeglądał stworzą naprędce teczkę szukanego przez nich wilkołaka. Był bardzo zadowolony z tej roboty, chociaż ta radość była zaprawiona łyżką dziegciu. Mieli tak wiele informacji – nazwisko (nawet dwa), rodzinę, datę urodzenia, prawdopodobną datę przemiany i wilkołaka, który zrobił to chłopakowi. Mieli ofiary. Mieli zdjęcia i portrety pamięciowe, tak człowieka, jak i wilka. Teczka o roboczym numerze 0000 była grubsza niż niejedna oficjalna, znajdująca się w Rejestrze. W każdym innym przypadku zgromadzone przez nich informacje wystarczyłyby do tego, by znaleźć poszukiwanego wilkołaka. Ale Greyback był inny. Greyback, bo z szacunku do Moore’ów Rey wolał nie nazywać tego potwora ich nazwiskiem.

Ta noc minęła spokojnie.

Kolejna też.

Rey już miał nadzieję, że Greyback tego miesiąca odpuścił. Miałoby to sens, jeszcze się nie zdarzyło, żeby atakował miesiąc po miesiącu. Zawsze przynajmniej kwartał przerwy.

Przed ostatnią nocą Angie obudziła Reya niedługo po południu.

– Skarbie, Will przyszedł. Podobno to pilne.

– Pilne – prychnął Lupin w półśnie. – Od dwóch nocy nie zdarzyło się nic pilnego. Od miesiąca nie zdarzyło się nic pilnego. Cokolwiek się dzieje, to może poczekać.

Angie zniknęła, a Rey zacisnął powieki i próbował wrócić do spania. Cholera, nawet jego synowie umieli uszanować potrzebę całodziennego snu po nieprzespanej nocy. Remus, lat pięć, umiał uszanować! Miał pełne prawo…

– Rey, podnoś zwłoki! – Tylko najwyraźniej Will go nie respektował. – Sebastian kazał cię ściągnąć. Coś mamy…

– Greybacka?

– Nie wiem…

Rey jęknął ciężko. I na co mu głowę zawracali? Uniósł powiekę i zerknął na stojący na nocnej szafce zegarek. Cholera, miał jeszcze prawie trzy godziny snu! Naprawdę chcieli go teraz z tego obrabować?

– To wróć, jak będziesz wiedział. Dwie noce dupy nie ruszyłem z Ministerstwa. Nie będę gonił za marą.

– Rey, tu są dzieci! – rzuciła z dezaprobatą Angie.

Reynard westchnął ciężko i usiadł. Przetarł twarz dłońmi, żeby pozbyć się resztek senności. Nie dadzą mu się wyspać. Trudno. Ale nie miał co kłócić się z Willem. To Sebastian powinien usłyszeć od niego kilka ciepłych słówek.

– No dobrze… co macie? – zapytał, wbijając spojrzenie w przyjaciela.

– Rozpoznali go mugole… tu niedaleko, z piętnaście kilometrów stąd. Sebastian jest już na miejscu, ściągają resztę.

Piętnaście kilometrów… Rey poczuł, jak po plecach przebiega go lodowaty dreszcz. Tak blisko jego rodziny. Nie, nie mógł na to pozwolić.

W ciągu pięciu minut był gotowy do wyjścia. Założył buty, których zawsze używał, gdy czekała go akcja w trudnym terenie. Jeżeli go mieli, nie zamierzał spocząć, dopóki nie będzie miał tego wilkołaka w areszcie.

– Zabezpiecz dom – szepnął zaraz po tym, gdy pocałował żonę na pożegnanie. – Załóż zaklęcia, tak jak cię uczyłem. Nikogo nie wpuszczaj, dopóki nie wrócę. Jasne?

Angela skinęła głową. Zarzuciła mu ręce na szyję i pocałowała go jeszcze raz.

– Wróć do nas cały i zdrowy.

– Zrobię co w mojej mocy – obiecał świadom tego, że być może nie będzie mógł dotrzymać tej obietnicy. – Zamknij wszystko dokładnie i nie wypuszczaj chłopców na dwór. Muszę wiedzieć, że jesteście bezpieczni.

Z ciężkim sercem zostawiał rodzinę. Wolałby zostać z nimi, mając świadomość, że w pobliżu jest wilkołak. Musiał ich chronić… ale musiał chronić też innych. Nie mógł zostawić przyjaciół.

– Jestem ostatni? – zapytał, podchodząc do Sebastiana. Uścisnął jego dłoń.

– Bernie poleciał po Ricka. Mam nadzieję, że nie wysłałem go na pewną śmierć…

– Nie, choć niewiele brakowało! – odpowiedział mu brat. Rick poprawił rozwichrzony przez teleportację mundur. Doskoczył do Sebastiana i wycelował w niego palcem. – Nigdy, NIGDY więcej nie budź mnie, jeżeli nie chodzi o sprawę życia i śmierci! Nigdy. Jasne?

Stojący za nim Bernie jedynie bezradnie rozłożył ręce i pokręcił głową. Rey stłumił śmiech. Jego ciężko było wyciągnąć z łóżka po nocnej zmianie, ale wiedział, że w porównaniu z Rickiem jest łagodny niczym gumochłon. Davies niefortunnemu budzicielowi potrafił zaserwować niezwykle barwną wiązankę.

Kolejny trzask sprawił, że oficerowie Departamentu Kontroli unieśli różdżki. Nie spodziewali się nikogo więcej. A na pewno nie tego, kto się pojawił. Granatowy mundur wyraźnie odciął się od czerni obecnych na polanie.

– No chyba nie myśleliście, że przegapię zabawę?! – zawołał Alastor Moody. – Gdzie go macie?

– Widziano go tam – wyjaśnił Sebastian, wskazując na wąską uliczkę pod lasem. – Potem miał „rozpłynąć się w lesie”. Do zachodu słońca mamy trzy i pół godziny. Do tego czasu musimy mieć go w naszych rękach. Idziemy, grupami, co pięć metrów wysyłamy zaklęcia śledzące. Chcę wiedzieć o każdej żywej istocie w tym lesie. Jasne?

– Tak jest! – odpowiedzieli gromko oficerowie.

Sebastian szybko podzielił obecnych na grupki i rozesłał ich po lesie. Na ten podział najbardziej utyskiwał Rick, którego brat wolał trzymać przy sobie. Tak jak całą ich grupę. Może nie było to rozważne z poziomu strategicznego, ale Rey nie zamierzał narzekać na fakt, że znajdował się w towarzystwie tak wykwalifikowanych wojowników.

Szli przez las dobrą godzinę, raz po raz wypuszczając stosowne zaklęcia, które miały za zadanie wykryć innych obecnych. Reagowały jedynie na oficerów… Las był spokojny. Cichy. Pusty…

To była chwila. Rey kątem oka dostrzegł ruch w mroku, a ułamek sekundy później ciszę przeciął przeraźliwy krzyk.

Lupin nie wierzył w to, co widział. Przed nimi stał Greyback. Nie był to jednak ten kulturalny młodzieniec, którego przesłuchiwali przed dwoma tygodniami. Brodę i włosy miał w nieładzie, podobnie jak brudne od leśnej ściółki ubrania. Jego stalowe oczy świeciły drapieżnym blaskiem. Rozwarte w groźnym uśmiechu usta odsłaniały ostre zęby. Zaciskające się co i raz palce przyozdobione były długimi, zakrzywionymi i poczerniałymi paznokciami… dopiero po chwili Rey zorientował się, że była to czerń krwi.

Krwi młodego Arnolda Sandersa, który klęczał u stóp wilkołaka i obejmował się za brzuch. Brzuch, który, co dotarło do Reynarda dopiero po kilku groźnych sekundach, rozpłatały pazury (bo przecież nie paznokcie) Greybacka. Drżące dłonie chłopaka podtrzymywały wylewające się z wewnątrz jelita.

– Daleko zaszliście. Jestem pod wrażeniem – rzucił wilkołak i szybko uskoczył, gdy w jego stronę poleciały groty zaklęć. Zgrabnie ich uniknął.

Przebiegł między oficerami, wyrywając Moody’emu różdżkę z dłoni. Parsknął śmiechem i rzucił ją w niebyt.

– Za łatwi jesteście. A ja miałem was za bohaterów… Tak ładnie załatwiliście sprawę Bestii… Zamykając przy tym moich braci. Nieładnie, nieładnie. Mierne z nich wilkołaki… Ale zawsze wilkołaki. Skoro już was tu mam, powinienem pomścić ich krzywdę.

Uchylił się przed kolejnymi zaklęciami i, klucząc między drzewami, doskoczył do Berniego. Ostre pazury rozorały twarz Seymoura, dłonie objęły jego twarz… i z głośnym trzaskiem skręcanego karku oficer padł na ziemię.

Nie umilkł huk upadającego ciała, gdy Rey poczuł pazury zaciskające się na jego gardle. Pazury wciąż zabarwione krwią Arnolda i Berniego. Spojrzał prosto w stalowe oczy Greybacka. Były do ludzkie oczy, ale wyraźnie widział w nich czającego się pod powierzchnią wilka.

Nagle miał w głowie całkowitą pustkę. Zaraz zginie. Umrze bez pożegnania z rodziną…

Ostateczny cios jednak nie nadszedł.

– Podobno jesteś legendą – rzucił wilkołak nadzwyczaj ludzkim głosem. – Zobaczymy, co zostanie z legendy, gdy ministerstwo zwróci się przeciw jego rodzinie.

I nagle pazury zniknęły. Rey poczuł jedynie popchnięcie, tak silne, że znalazł się na ziemi. Ale żył. Wziął lekko drżący wdech. Hekate, żył.

Greyback ruszył biegiem do lasu, gdy Sebastian zastąpił mu drogę. Wilkołak nawet nie zwolnił. Wyciągnął tylko rękę, która z głuchym trzaskiem przebiła się przez żebra Sebastiana. Dopiero wtedy Greyback się zatrzymał. Spojrzał w rozszerzone z bólu i strachu oczy Daviesa. Drapieżnie oblizał wargi.

I wyszarpnął rękę, odrzucając za siebie to, co trzymał.

Parujące jeszcze serce upadło tuż przed stopami Ricka.

A wilkołak zniknął. Jakby rozpłynął się w powietrzu. Zostawił po sobie jedynie przerażonych oficerów, zszokowanego aurora i trzy ciała.

Rey nie wiedział, ile minęło, zanim między nimi pojawili się inni patrolujący las oficerowie. Siedział na ziemi, nie będąc w stanie wstać. Opuszkami palców wciąż dotykał śladów, które pazury zostawiły na jego szyi. Nie wierzył, że żył. Nie wierzył, że wilkołak pozostawił go przy życiu. Dlaczego miałby? Zabił Berniego. Zabił Sebastiana. Arnold… przestał jęczeć z bólu już jakiś czas temu.

Rey nie spuszczał wzroku z Ricka, który… cóż… Davies na drżących nogach podszedł do ciała brata i klęknął przy nim. Coś mamrotał pod nosem, ale zbyt cicho, by Lupin mógł go usłyszeć.

Nie wiedział, kto pomógł mu wstać. Nie wiedział, kiedy na miejscu zjawili się uzdrowiciele, którzy zaczęli go opatrywać. Jakby, do cholery, nie mieli nic lepszego do roboty! Nie wiedział, kiedy pojawił się Newt, przerażony niemal jak i oni.

To Scamander pierwszy odważył się podejść do Ricka, który nie dopuszczał do siebie i Sebastiana nikogo. Delikatnie wziął go w ramiona i odciągnął, by uzdrowiciele mogli potwierdzić to, co jest oczywiste.

Dopiero gdy Rick znalazł się bliżej, Rey usłyszał to, co ten w kółko powtarzał:

– On jest mój. Tylko ja mogę go zabić. On jest mój.

– Dajcie mu coś na uspokojenie – zarządził Newt. – Crafton, Weir, dopilnujcie, żeby Rick wrócił do domu. I nie ważcie się zostawić go samego. Will, Rey, wy też czegoś potrzebujecie?

Lupin pokręcił głową, bardziej odruchowo, niż dlatego, że rzeczywiście przemyślał pytanie szefa. Nie dotarła do niego odpowiedź Willa.

Stopniowo się uspokajał. W gąszczu czarnych mundurów Departamentu Kontroli poczuł się dziwnie bezpiecznie. Było ich dużo. Tak dużo, że nawet Greyback nie powinien móc ich wszystkich pokonać. Dopiero teraz udało mu się wziąć kilka głębszych oddechów. Odzyskiwał jasność umysłu.

– Rey, Rey! – Dotarł do niego zdenerwowany głos Ala. Nie, żeby nerwy tu i teraz były czymś dziwnym. Wszyscy byli zdenerwowani.

Obejrzał się. Auror siedział niedaleko. Uzdrowiciel opatrywał mu ranę na prawej dłoni – pozostałość po ciosie, który wytrącił Moody’emu różdżkę z ręki.

– Rey, czy dobrze słyszałem? On mówił coś o Angie i chłopcach?

Lupin na nowo poczuł lodowaty chłód pod skórą. Czy mówił? Hekate, wtedy nie zwrócił na to uwagi, ale… Zobaczymy, co zostanie z legendy, gdy ministerstwo zwróci się przeciw jego rodzinie. Spojrzał na przyjaciela z przerażeniem.

– Idź do nich! – Usłyszał za sobą głos Newta. – Wracaj do domu, upewnij się, że wszystko z nimi w porządku. Will z tobą pójdzie, jak tylko…

– Lecę sam. Najwyżej doślij wsparcie, jak coś zorganizujesz. Dam znać… Dam znać.

Miał nadzieję, że nie rozszczepi się w czasie teleportacji. Ręce mu drżały, gdy ujmował różdżkę, żeby się deportować.

Stracił przyjaciół. Bernie. Sebastian…

Nie może stracić rodziny. Hekate, wszystko, tylko nie oni…

~ * ~

Kwiecień 1985

Dworzec Fiuu w Paryżu, główny czarodziejski węzeł transportowy w Europie, był… cóż, powiedzieć, że zatłoczony, to nic nie powiedzieć. Ilekroć Rey musiał się przez niego przewijać, czuł się przytłoczony tłumami i bogatymi zdobieniami. A jak jeszcze miał tu kogoś odnaleźć… Hekate, dopomóż.

Misja życia Reynarda Lupina – znaleźć na dworcu syna, nie gubiąc przy tym wnuczki. Co mogło pójść nie tak? Och, wiedział aż za dobrze. Od niczego po absolutnie wszystko.

Gdyby Régi nie wyskoczyło firmowe spotkanie, zostawiłby Rose u niej. Gdyby Remus nie rozbił się kompletnie po rozstaniu z Valerie, Rey w ogóle nie musiałby szukać opieki! Głównie z tego powodu z takim utęsknieniem czekał na przyjazd Sturga. Reynard miał bolesną świadomość, że relacje między jego synami są trudne, ale przeczuwał, że Sturgis jest być może jedynym, któremu może udać się sztuka wyciągnięcia Remusa z marazmu. Régine się to nie udało.

Nie przewidział jedynie jednego – tego, że jego starszy syn również będzie prezentował sobą obraz nędzy i rozpaczy. Starał się jeszcze trzymać fason, szczególnie, gdy na powitanie wybiegła mu Rose, ale ojciec znał go zbyt długo, by zignorować potargane, od zbyt dawna nieścinane włosy, czy niechlujnie zarośnięty policzek. Coś się stało.

– Wyjaśnię wszystko u ciebie – obiecał Sturg, czując na sobie badawcze spojrzenie ojca. – Chociaż nie ma za bardzo czego…

Rey westchnął. To zazwyczaj znaczyło, że jak najbardziej mieli o czym porozmawiać. Jego synowie, tak skrajnie różni, bywali uderzająco wręcz do siebie podobni. Najgorsze było to, że pewne mechanizmy widział również u siebie, więc nawet nie bardzo miał prawo ich o nie winić. Hekate, ciężko być ojcem. Paradoksalnie tym ciężej, im dłużej się tym ojcem było.

– Tatuś jest smutny – poinformowała stryja Rose, tuląc go.

Ponad jej ramieniem Sturgis posłał ojcu pytające spojrzenie. Rey tylko skinął głową w stronę wnuczki, dając tym do zrozumienia, że lepiej nie podejmować przy niej tego tematu.

– Co on znowu nawywijał? – zapytał bez ogródek Sturgis, gdy tylko dotarli do Rouen i został z ojcem sam.

– Najpierw ty. Co się stało, Sturg? Zaniedbałeś się. Co na to… Mafalda? Dobrze pamiętam?

Swego czasu czarownica często pojawiała się w listach z Wysp. Pisał o niej nie tylko Sturgis, ale również Alastor i Rick. Ten ostatni wręcz sugerował, że zanosi się na zaręczyny. A potem nagle kobieta zniknęła z przekazów.

– Mafalda… Stwierdziła, że nie chce być u mnie na drugim miejscu, gdy na pierwszym jest praca. A Remus? W co on się znowu wpakował?

Rey w krótkich, w miarę oszczędnych słowach nakreślił ostatnie wydarzenia. Był świadom tego, że nie zna wszystkich szczegółów i prawdopodobnie nigdy nie pozna. Remus milczał co do szczegółów rozmowy, którą odbył z Lestrange.

– Fantastycznie. Oto my, dwaj nieudacznicy – prychnął Sturgis. – Idę na górę, na pewno będzie zachwycony, że przyjechałem.

Idąc na piętro, Podmore mamrotał pod nosem przekleństwa. Tego mu było trzeba. No naprawdę… Liczył na to, że wizyta we Francji pomoże mu jakoś podnieść się po tym, ja Mafalda bezceremonialnie kopnęła go w tyłek, rzucając, że nie zamierza pełnić funkcji kochanki, gdy ożenił się z aurorską odznaką. A tu okazało się, że trafił wprost na kolejną tragedię miłosną. Zamiast skupić się na sobie i swoich problemach, znowu będzie musiał niańczyć brata.

Brata, który powitał go w progu własnego pokoju.

– Jak podróż?

Sturg skrzywił się, słysząc jego ochrypły głos. Znał Remusa za długo, żeby to go nie zaniepokoiło. I, ku swojemu zdziwieniu, najwyraźniej za dobrze.

– Znośnie. A… – Zawahał się. O co miał niby zapytać? Co u niego? Głupie, zważywszy na to, co się stało. Nagle przyszedł mu do głowy pomysł. Idiotyczny. Taki, na który nigdy sam by nie poszedł. Wprost idealny na takie okoliczności. – Masz plany na wieczór? I znasz może miejsce, gdzie dają dobre piwo?

Remus uniósł brwi ze zdziwieniem. Najwyraźniej nie spodziewał się takiej propozycji. I nic dziwnego, bo Sturg też się nie spodziewał, że kiedykolwiek taką złoży.

– Żartujesz?

– Nie. Mówię poważnie. Chcę się napić. Dużo i dobrze. Znasz te lokale lepiej niż ja.

Remus prychnął z rozbawieniem. Pokręcił głową. Rady dotyczące barów mógł udzielić każdy prócz niego. Nie pamiętał, kiedy ostatnio był w jakimkolwiek. Ale w sumie co miał do stracenia?

– Dzisiaj?

Sturg mimowolnie się uśmiechnął. Merlinie, gdyby powiedział ojcu, że zabiera brata na piwo, ten w życiu by nie uwierzył. Kto wie, czy taki szok by mu nie zaszkodził.

– Dzisiaj, jutro… kiedy masz czas. Trochę pobędę we Francji.

Reszta dnia upłynęła mu na rozpakowywaniu się i zabawie z bratanicą. Merlinie, jak on tęsknił za tym dzieciakiem. Była jedynym powodem, dla którego żałował, że bywał we Francji tak rzadko. A gdy już przyjeżdżał, nie odstępowała go na krok. Kilka godzin zajęło jej pokazanie ulubionemu stryjkowi wszystkich rysunków, które zrobiła od czasu jego ostatniej wizyty. Sturg co prawda kompletnie nie rozumiał dziecięcej sztuki, ale nie powstrzymało go to przed wyrażeniem licznych i głośnych zachwytów. Mógł złapać oddech dopiero, gdy Remus zabrał małą do kąpieli, a potem położył ją spać. Korzystając z chwili ciszy, zamknął się w swoim pokoju i rzucił się na łóżko tak, jak stał. Zasłonił oczy przedramieniem.

Niemal zasnął, gdy rozległo się pukanie.

– Nie jestem głodny. Zaraz idę się myć – odpowiedział odruchowo, średnio zainteresowany tym, kto stał po drugiej stronie.

– Rozumiem, że piwo dzisiaj nieaktualne?

Sturgis od razu usiadł na łóżku. Zamrugał kilkukrotnie, żeby odzyskać ostrość widzenia. Wszystkiego by się spodziewał, ale nie takiego pytania ze strony brata.

– Aktualne. Daj mi dwie minuty.

Remus posłał mu zgaszony uśmiech i zamknął drzwi. Coś było mocno nie tak. Nigdy, przenigdy, brat z własnej nieprzymuszonej woli nie zaproponowałby mu wspólnego wyjścia. A propozycja była zbyt dziwna, by wyszła od ojca. Co tu się wyprawiało? Nie było go cztery miesiące, a zdawało się, że świat stanął na głowie.

Zmienił koszulkę na czystą i przeciągnął grzebieniem po włosach. Skrzywił się lekko, gdy ząbki zatrzymały się na niewielkim kołtunie. Musiał podpytać Remusa, jakiego fryzjera poleca i koniecznie się do niego udać. Stanowczo zbyt długo się nie strzygł.

Przesunął dłonią po policzku, zastanawiając się, czy nie powinien się jeszcze ogolić. Nie robił tego od… trzech dni? Czterech? Nie pamiętał. Od rozstania z Maffie miał problem z określeniem upływu czasu.

Nie ogolił się. Może jutro. Albo kiedyś.

Zaskoczone spojrzenie, którym obdarzył ich Reynard, gdy ramię w ramię zeszli na parter, poprawiło Sturgowi humor jak nic innego. Szczerze żałował, że nie miał przy sobie aparatu, którym mógłby uwiecznić tę wiekopomną chwilę.

– A wy gdzie? – rzucił Rey, widząc, jak jego synowie zakładają buty.

– Gdzie nas poniesie – odparł Sturg. – Jest sobotni wieczór, my nie mamy nic do roboty… żadnych zobowiązań. Poszwendamy się po mieście i tyle.

– Miej oko na Rose – poprosił Remus.

Ledwie zamknęły się za nimi drzwi, Sturgis ryknął śmiechem. Brat spojrzał na niego nieco krzywo i uśmiechnął się w sposób sugerujący, że to jedynie przytakiwanie wariatowi.

– Widziałeś jego minę? Nigdy go takiego nie widziałem – wyjaśnił. – A jeszcze bardziej zdziwiony będzie, jak wrócimy obaj cali i zdrowi. Dobra, mów, gdzie tu się można dobrze napić.

Remus milczał. Idąc ulicą, wodził wzrokiem po domach sąsiadów, jakby w jednym z nich spodziewał się znaleźć jakiś bar.

– No? Nie chcesz ze mną iść, nie ma problemu, zrozumiem. Tylko jakiś lokal poleć.

– Skąd pomysł, że jakiś znam? Mam na głowie doktorat i małe dziecko. Naprawdę nie mam siły i czasu na chadzanie na piwo. Nie mówiąc już o towarzystwie. Jeśli już gdzieś wychodzę, to raczej w Paryżu.

Sturg powstrzymał się przed wywróceniem oczami. Jego nieśmiały braciszek nie mniej nieśmiały niż zawsze. Znał ten układ – wąskie grono znajomych, znających o nim wszystkie istotne fakty. Przyjaźń albo nic. Remus najwyraźniej nie uznawał półśrodków, gdy chodziło o relacje międzyludzkie.

– Możemy lecieć i do Paryża – stwierdził, wzruszając ramionami. – Albo i do samej Marsylii. Naprawdę wszystko mi jedno. Chcę tylko się napić.

Brat posłał mu niepewne spojrzenie. To było do przewidzenia. W końcu nigdy nie żyli ze sobą dobrze. Ba! Nawet teraz Sturg nie był pewny, czy jedno wyjście na piwo jest jedynie chwilowym sojuszem, czy wstępem do trwałego pokoju. Raczej obstawiał to pierwsze, bo postawa Remusa nadal była niezwykle denerwująca.

W końcu zostali w Rouen. Znaleźli jakiś bar i zaszyli się w kącie. Kelnerka, najwyżej dwudziestoletnia brunetka, od razu do nich podeszła. Sturg zamówił dwa piwa, nawet nie patrząc na brata.

– Zapłacę za…

– Ja zapłacę – rzucił od razu Sturgis, wchodząc Remusowi w pół słowa. – Ja zapraszałem, ja stawiam. W zamian możesz mi powiedzieć, o co poszło. Prawdziwą wersję, nie tę ugrzecznioną dla ojca.

– Nie ma innej wersji. Jest jedna. Powiedziałem Valerie o wszystkim – stanowczo za późno, wiem – a ona przypomniała, że jesteśmy z innych światów i nie powinniśmy mieć ze sobą nic wspólnego. Tyle. A Mafalda?

Sturg wzruszył ramionami. Odebrał od kelnerki dwa kufle piwa i podziękował jej z uśmiechem. Upił łyk i skrzywił się. Francuzi nie umieli robić piwa. Zdecydowanie wolał angielskie.

– Stwierdziła, że nie mogę być jej mężem, skoro poślubiłem już pracę. Może miała trochę racji… Nie umiem wyrzucić z głowy niektórych spraw.

Mówił to lekkim tonem, ale wciąż czuł nieprzyjemny ucisk gdzieś w środku. Naprawdę myślał, że między nimi było coś więcej. A Maffie… Odchodząc, wylała na niego wszystkie żale. Że za dużo pracuje. Że czas wolny spędza tylko z Neville’em. Że ma obsesję na punkcje sprawy Blacka… co przecież nie było prawdą. Nie mogło być.

Tylko ciągle chodziło mu po głowie, że nie wie czegoś bardzo ważnego.

Rozdział 64

 

Kwiecień 1965

Rozmyślał godzinami, co może powiedzieć Valerie. Jak ubrać w słowa to, co miał jej do przekazania. O dziwo, po raz pierwszy od lat, o wiele łatwiej było mu składać myśli po angielsku, nie po francusku. Przypominał sobie rozmowy, które na ten temat przeprowadził z Ami. Wtedy było łatwiej, Amelia w końcu znała jego tożsamość jeszcze zanim zaczęli się spotykać.

Wiedział, że teraz powinien zrobić podobnie. Albo powiedzieć Valerie niedługo po rozpoczęciu się ich związku. Ale kto mógł przewidzieć, że to zajdzie tak daleko? Że będzie planował zaręczyny?

Za wysokie progi.

Wciąż słyszał słowa kuzynki. Te progi były za wysokie, szczególnie dla niego, a jednak był już tuż, tuż. Wystarczyło jedno słowo Valerie, by została jego żoną. Valerie Lupin… Czy to nie brzmiało pięknie? Mogli stworzyć rodzinę.

Mimo to czekał niemal do ostatniego dnia wyznaczonego przez siebie terminu. Chciał jak najbardziej dojść do siebie po przemianie i… cholera, bał się jej reakcji. Bał się tej rozmowy. Bał się tego, co będzie potem.

Z początku chciał umówić się z nią na spotkanie w jakimś neutralnym miejscu. Nie mogło tam być zbyt tłoczno, by jego rewelacji nie usłyszał nikt niepowołany. Nie mogło być zbyt pusto, by Valerie się nie wystraszyła, że ma wobec niej złe zamiary, gdy już dowie się prawdy.

W końcu odpuścił planowanie. Skorzystał z tego, że Reynard zabrał Rose na wycieczkę i teleportował się do Paryża tak, jak stał. Bez planu, bez przygotowania… za to z duszą na ramieniu.

Zapukał do drzwi rezydencji Lestrange’ów. Otworzył mi skrzat, który wpuścił go do foyer i poszedł powiadomić mademoiselle o przybyciu gościa. Remus rozejrzał się po pomieszczeniu.

Był tu nie pierwszy raz, ale zdawał sobie sprawę z tego, że być może ostatni. Na ścianach wisiały obrazy przedstawiające sceny historyczne. Królowie ćwiczyli się w walce na miecze, magowie przerzucali się zaklęciami. Piękne kobiety mdlały, gdy rycerze obdarowywali je kwiatami.

– Cóż za niespodzianka! – powiedziała Valerie, wchodząc do pomieszczenia. – Nie spodziewałam się ciebie dzisiaj. Dopiero co rozmawiałam z papą i…

– Ja poniekąd właśnie w tej sprawie przychodzę. Jest jeszcze jedna kwestia, którą musimy omówić. Moglibyśmy… bardziej na osobności? – dodał nieśmiało, kątem oka spoglądając na nadstawiające ucha postacie z obrazów.

– To chodźmy na spacer. Tylko wezmę płaszcz.

Kilka minut późnej szli już ulicami Paryża. Milczeli. Remus wiedział, że powinien jako pierwszy rozpocząć rozmowę, ale nie umiał znaleźć słów. Jak zaczynało się przemowę, w której informowało się kobietę, którą chciało się uczynić swoją żoną, że nie jest się człowiekiem?

– Papa mówi, że nie będzie oponował, gdy przyjdziesz do niego prosić o moją rękę – zagaiła Valerie, najwyraźniej widząc jego zawahanie. – Trochę kręcił nosem, ale cieszy się, że jestem szczęśliwa.

– Tak, właśnie… Zanim… no wiesz… Powinienem ci o czymś powiedzieć. Właściwie to powinienem ci o tym powiedzieć już dawno temu, ale… uznasz mnie pewnie za głupca… albo i gorzej.

Nie był w stanie na nią spojrzeć. Bał się tego, co ujrzy w jej oczach. Język mu się plątał. Myśli kotłowały się w głowie. Powinien zrezygnować. Wycofać się. Przeprosić Valerie, że zajął jej tyle czasu i zniknąć z jej życia.

– Nigdy – zapewniła go. – Przestań, co może być takie straszne? Chyba, że… nie masz więcej dzieci, prawda? Znaczy, przyjmę wszystko, po prostu wolałabym wiedzieć.

Mimo napięcia, Remus roześmiał się cicho. Jej pytanie wydawało się absurdalne w porównaniu z tym, co zamierzał jej powiedzieć.

– Merlinie, nie. A przynajmniej nic mi o tym nie wiadomo…

– Dużo było takich, które mogłyby ci nie powiedzieć? – Pytanie zdawało się być błahe, ale Remus wyczuł w nim zdenerwowanie. Czyżby aż tak martwiła się jego wcześniejszym życiem uczuciowym?

Już dawno temu opowiedział jej o Amelii. O ich związku, ich krótkim małżeństwie. Mówił też o tym, co po śmierci Ami – o oskarżeniu go o udział zamordowaniu żony i niemal dwóch tygodniach, które spędził w areszcie. Pominął tylko ten drobny szczegół, że był to areszt Departamentu Kontroli, nie aurorski.

– Nie, nie. Jedna raptem. Jeszcze w siódmej klasie.

Przemiła Mary Macdonald, która szybko wprowadziła go w tajniki sztuki miłosnej. Wciąż czuł ciepło na policzkach, gdy wspominał tamte dni. Ciężko powiedzieć, że łączyła ich miłość, raczej była to wypadkowa wzajemnej fascynacji, szalejących hormonów i pożądania. Jemu samemu te intensywne spotkania niezwykle ułatwiały funkcjonalnie – bardzo ciężko znosił okres dojrzewania i związane z nim zmiany, które zachodziły w jego ciele. Jakby te comiesięczne mu nie wystarczały.

– Więc w czym problem? Rémy, co się dzieje? Jesteś dzisiaj… dziwny.

– Nieco częściej niż tylko dzisiaj – mruknął. – Po prostu… Nie powiedziałem ci czegoś ważnego. Jestem, można by rzec, chory…

Valerie zatrzymała się gwałtownie. Złapała go za nadgarstki i przyciągnęła do siebie. Chciała spojrzeć mu w oczy, ale uciekł spojrzeniem. Położyła dłoń na jego policzku (dzisiaj niegolonym, jak zauważyła).

– To żaden problem. Porozmawiam z papą, mamy przecież pieniądze, znajdziemy lek. Niczym się nie martw.

Remus poczuł, jak wzruszenie ściska mu gardło. Chciała mu pomóc. A on ją okłamywał. Był skończonym draniem.

– To nie takie proste. To nie jest coś, na co można znaleźć lekarstwo.

Valerie zbladła. Odruchowo wyciągnął ręce, żeby ją objąć, ale powstrzymał się. Lepiej, żeby jej teraz nie dotykał. Nie, dopóki nie dowie się wszystkiego.

– Hekate… – jęknęła, szybko się jednak opanowała. – To nie ma znaczenia. Coś wymyślimy. To śmiertelne? Ile mamy czasu?

– To nie jest śmiertelne… potencjalnie. To bardziej skomplikowane.

Wysunął się z jej rąk i odszedł kilka kroków. Potarł skronie. Co miał jej powiedzieć? Przecież te słowa mogły zniszczyć wszystko, co było między nimi. Jak mógł w ogóle do tego dopuścić? Kretyn. Idiota. Skończony idiota.

– Rémy? Wyjaśnij mi, proszę.

Błaganie w głosie dziewczyny ubodło go niczym zaklęcie tnące. Było wręcz gorsze. Nieświadomie uniósł dłoń i potarł bliznę po skażeniu srebrem. Wolałby na nowo przeżyć tę ranę, niż tłumaczyć Valerie swoją tożsamość.

– Rémy? – ponowiła pytanie Lestrange, kładąc dłonie na jego ramionach. – Co jest tak strasznego, że nie chcesz mi o tym powiedzieć? Na co chorujesz?

Zacisnął powieki. Teraz. Szybko i w miarę bezboleśnie. Nie mógł dłużej czekać.

– Jestem wilkołakiem – wyrzucił z siebie. – Od dwudziestu lat.

Dłonie Valerie zniknęły z jego ramion. Słyszał jej kroki, gdy cofała się, oddalała od niego.

Nie miał odwagi, by odwrócić się i spojrzeć jej w oczy. Wiedział, co zobaczy. Odrazę. Obrzydzenie. Wściekłość. Wszystko całkowicie uzasadnione. Już wiedział, że to koniec. Ta świadomość niemal fizycznie go bolała. Stracił ją.

– Chcę znać szczegóły – zażądała ostro Valerie.

Remus ugryzł wargę, żeby fizyczny ból przywrócił jego rozszalałym myślom.

– Miałem pięć lat – powiedział, starając się ze wszystkich sił zachować jak najbardziej neutralny ton głosu. Żeby tylko nie pokazać, co się z nim dzieje. – Ugryzł mnie wilkołak, na którego polował ojciec. Dzieci w tym wieku zazwyczaj umierają po pogryzieniu… ja miałem szczęście. Albo nie, zależy, jak na to spojrzeć.

– Amelia wiedziała?

To pytanie zabolało. Bardziej, niż mógłby się tego spodziewać. Szczególnie, że trafiło ono bez pudła – w końcu Ami znała prawdę o nim jeszcze zanim zaczęli się spotykać. Wiadomo, była to zupełnie inna sytuacja, w końcu walczyli ramię w ramię.

– Od początku. – Wiedział, że pogrążył się tymi słowami, ale nie mógł kłamać. Już dość kłamstw.

Merlinie, przecież wiedział, do czego prowadzi ukrywanie prawdy. Wiedział, że omal nie zniszczyło to jego relacji z ojcem. Że nadal dostawał od Sturga wiadomości osobnym kanałem niż Reynard. Czy naprawdę niczego się nie nauczył?

Najwyraźniej nie.

Idiota.

– I uznałeś, że ja powinnam dowiedzieć się dopiero teraz?

– To nie tak! – rzucił, odwracając się.

Valerie była nienaturalnie blada. Kosmyk czarnych włosów wymknął się spod misternie ułożonego koka, ale czarownica nie miała głowy do tego, by go poprawić. Jej oczy lśniły gniewem… ale i łzami.

– Ja… Bałem się. Na początku w ogóle nie wierzyłem, że to wyjdzie… Że między nam będzie coś więcej niż niezobowiązujące spotkania. A potem chyba już się zaplątałem. Nie umiałem znaleźć odpowiedniego momentu, odpowiednich słów. Ja… położyłem to, wiem. Powinienem wcześniej…

– Jasne, że powinieneś – syknęła wściekle Valerie. – I co? Myślisz, że tak po prostu przejdziemy nad TYM do porządku dziennego?! Chyba żartujesz! Może gdzie indziej, ale ja jestem Lestrange! Jak to sobie wyobrażasz?! Jestem na świeczniku! Jestem najlepszą partią w tej części Europy! Nie mogę… To… To zupełnie inny świat. MY jesteśmy z zupełnie innych światów… A związku nie można budować na sekretach i kłamstwach.

Rzuciła mu ostatnie, chłodne spojrzenie i ruszyła w stronę domu.

– Sama się odprowadzę – rzuciła, nie zatrzymując się.

Remus stał jeszcze długo po tym, jak Valerie zniknęła mu z pola widzenia. Niemal słyszał trzask, z jakim pękało jego serce. Spodziewał się tego, podświadomie czuł, że to się wydarzy, ale nadal nie docierało do niego, że to koniec. Stracił ją.

Dom powitał go ciemnymi oknami i pustką. Nikogo nie było. Nikt na niego nie czekał… Chociaż może to i lepiej. Nie wiedział, czy byłby w stanie stawić teraz czoła swojej nazbyt domyślnej córce.

Córce, której też musiał w końcu powiedzieć, że ich życie się zmieni. Że nie będzie już jej ulubionej cioci.

– Szlag by to wszystko – warknął, a za tymi słowami wyleciała wiązanka francuskich i angielskich przekleństw.

Godzinami kręcił się po domu, nie mogąc znaleźć sobie miejsce. W końcu, pełen obrzydzenia do samego siebie, sięgnął po Ognistą Whisky. Skrzywił się po pierwszym łyku. Od lat tego nie pił. Ale pomogło. Płomień przetoczył się przez jego gardło, ale pomógł w odzyskaniu jasności umysłu.

Inne światy. Jasne, że byli z innych światów. On był gołodupcem, półkrwi czarodziejem, wilkołakiem z innego kraju. Bez pracy, bez szans na nią. Wdowiec z małym dzieckiem.

A Valerie była arystokratką, czarownicą czystej krwi. „Najlepszą partią w tej części Europy”, jak sama chętnie mu przypomniała. Dzieliły ich nie progi, a całe piętra. Góry,  pieprzone Himalaje.

Nie słyszał, gdy ojciec wrócił do domu. Rey wszedł do pokoju, trzymając śpiącą wnuczkę. Rose zasnęła, gdy siedział z Barraundem nad planem najnowszych badań profesora.

Myślał, że Remus jeszcze nie wrócił, w domu zdawało się być kompletnie pusto. Dopiero po wejściu do salonu zobaczył płonący w kominku ogień i syna siedzącego w fotelu. Już wiedział, że poszło źle.

Tak się tego spodziewał.

Westchnął ciężko i skierował się ku schodom. Chciał odłożył śpiącą wnuczkę do łóżka i wtedy pomóc synowi się podnieść. Nie, żeby miał pojęcie, jak to zrobić.

– Miałeś rację. – Ciszę przerwał lekko ochrypły głos Remusa. – Oni wszyscy są tacy sami. One wszystkie są takie same.

~ * ~

Kwiecień 1965

Rey ledwo zdążył wejść do Departamentu, gdy dopadł go czerwony ze zdenerwowania Will.

– Mamy odpowiedź w MUSC-u! A raczej nie mamy! Nie mają go. Nie ma takiego człowieka w spisach. Nikt nigdy nikogo takiego nie widział.

– A Hogwart? – Naprawdę liczył na to, że chociaż w szkole czegoś się dowiedzą. Już się nauczył, że kanały oficjalne to jedno, a Hogwart to coś zupełnie innego. I często to w murach zamkowych można było się dowiedzieć o wiele więcej.

Will bezradnie pokręcił głową, a Rey poczuł się, jakby ktoś spuścił z niego powietrze. Nie mieli nic. Tak cieszył się z upragnionego portretu pamięciowego, a okazało się, że był on nic nie wart. Znowu zostali z pustymi rękami.

Potarł twarz dłońmi, chcąc rozładować trochę zawód. Hekate, tracił siły do tej sprawy. Do tego wilkołaka. Ścigał go właściwie odkąd pracował w Departamencie Kontroli. Stykał się z nim kilkukrotnie. Widział go! A nadal nic na niego nie miał. To było takie frustrujące…

Tak jak Rey był zawiedziony, tak Rick był wściekły. Kałamarz przeleciał przez gabinet i roztrzaskał się o ścianę. Czarny atrament obryzgał podłogę i ścianę.

– Reparo! Chłoszczyść! – Will szybko naprawił naczynie, jakby taki wybuch złości kolegi był czymś normalnym. – Tak mi przyszło do głowy… Ściągnijcie tego gościa na drugie przesłuchanie…

– Sami nie możemy – zauważył cierpko Rick. – Nie bez pomocy Ala, a wtedy dowie się o tym Tezeusz, a potem Newt… i Sebastian. Merlin jeden wie, co gorsze!

– Nie możemy go ściągnąć – powtórzył z zamyśleniem Rey. Podniósł wzrok i spojrzał na przyjaciół. – Ale my możemy udać się do niego. Zostawił nam przecież adres.

Rick rzucił się do teczek na biurku i zaczął je przeglądać. Nerwowo przesuwał teczki i koperty, część z nich zrzucając ze blatu. W końcu znalazł to, czego szukał i triumfalnie podniósł pergamin.

– Mam to. Rey, idziemy. Dorwę gnoja i wycisnę z niego wszystkie informacje.

– Rick, pamiętaj tylko, żeby uprawnień nie przekroczyć! – krzyknął za nimi Will. – Nie potrzebujemy skarg!

Rey nie był pewny, czy Davies dosłyszał te słowa. Wręcz szczerze w to wątpił. Rick był tak zaaferowany, że biegł przed siebie, z trudem unikając zderzeń z innymi pracownikami Ministerstwa.

Wrócili na ostatnie miejsce zbrodni i skierowali się na adres, który mieli w dokumentach. Drzwi do piętrowego domu otworzyła starsza kobiecina. Na widok umundurowanych oficerów nerwowo poprawiła lok siwych włosów.

– O dzień dobry, panowie, dzień dobry. W czym mogę pomóc?

– Szukamy niejakiego Fenrira Greybacka – powiedział Rey, zanim rozemocjonowany Rick zdążył się odezwać. – Wiemy, że tu mieszka.

Staruszka zmrużyła oczy i zamyśliła się.

– Nie… takiego to tu nie było. Mieszkał u mnie taki młody człowiek, ale normalnie się nazywa, nie jakoś tak… obco.

Oficerowie wymienili spojrzenia. Nie takiej odpowiedzi się spodziewali. Byli pewni, że znajdą tu swojego głównego świadka.

– Mieszkał? – powtórzył Rey. Miał nadzieję, że jedynie się przesłyszał. Że coś źle zrozumiał. W końcu angielski nie był jego ojczystym językiem. Mógł pomylić czasy, prawda?

– Tak, tak. Pan Tommy wyprowadził się… ja wiem… tydzień temu? Tak nagle, a przecież jeszcze za dwa miesiące ma zapłacone! Ale dziwny on taki… Miły, ale dziwny. Milczący taki… Znikał ciągle…

Rey poczuł chłód przebiegający go po plecach. Zaczęła kiełkować w nim pewna myśl, niezwykle niepokojąca. Zdawała się być niemożliwa. Nikt nie mógłby być tak bezczelny, nie mógłby tak dobrze się kryć…

– Jakie nazwisko?

Głos Ricka jeszcze nigdy nie był tak pusty. Zazwyczaj w kontaktach służbowych zachowywał spokój, ale tym razem Rey dobrze słyszał, jak emocje brały górę nad jego przyjacielem. Po prawdzie, nad nim chyba też. Nie wierzył w to, co się właśnie działo.

– Thomas Moore – powiedziała babinka ze zdziwieniem. – Przecież z panami rozmawiał.

Krew huczała Reyowi w uszach tak, że nie dosłyszał odpowiedzi kolegi. Niemrawo pożegnał się z kobieciną (a może i nie… nie pamiętał) i wycofał się na ulicę. Z nerwów kręciło mu się w głowie, nie był pewny, czy w ogóle idzie prosto. Rick bez problemu go dogonił.

– Myślisz o tym samym, co ja? – zapytał nerwowo Davies.

– Mieliśmy drania – wycedził Lupin. – Mieliśmy go w rękach. W naszym gabinecie. Mieliśmy tego potwora, mordercę w rękach i go wypuściliśmy!

– Nie wiem, sam już nie wiem. Powiedziałbyś, że to wilkołak? Kompletnie nie wyglądał…

Rey mimowolnie parsknął śmiechem. Gdyby to było takie proste… o ile ich praca byłaby łatwiejsza.

– Rick, siedzisz w tym o wiele dłużej niż ja. Wiesz, że to tak nie… ech, cholera, co my teraz zrobimy? Mogliśmy go zamknąć a tak to… Teraz go nie znajdziemy.

– Niekoniecznie. Teraz NAPRAWDĘ wiemy, jak wygląda. Znamy nazwisko.

– O ile nie jest fałszywe. Znowu. Pójdę do MUSC-u i się zapytam. A ty idź do Lovegood, zrób portret. Koniec robienia z nas idiotów!

Gdy minął pierwszy szok, Rey poczuł ogarniającą go wściekłość. Znowu dał się wystrychnąć na dudka. Znowu przechytrzył go wilkołak. Niech go jasny szlag… niech ich wszystkich jasny szlag trafi! Nigdy więcej na to nie pozwoli. Nigdy więcej nie pozwoli na to, by ktokolwiek robił z niego głupca.

Chociaż minęło kilka lat, nadal czuł gniew na samą myśl o Fletcherze i tym, jak ten zwodził ich przez dobrych kilka tygodni… A oni błądzili jak dzieci we mgle. Tyle dobrego, że ten zdradziecki wilkołak podniósł zasłużoną karę, chociaż Rey nie miałby nic przeciwko temu, by samemu wymierzyć mu sprawiedliwość i odpłacić za swoją krzywdę.

Wpadł do siedziby Magicznego Urzędu Stanu Cywilnego akurat w momencie, gdy urzędniczka wstawała zza biurka. Na jego widok, pełna niezadowolenia dotąd mina czarownicy zmieniła się w wyraźnie złą.

– Właśnie skończyłam – oświadczyła oschle, wymownie spoglądając na zegar.

– Sprawa wyższej konieczności – rzucił Rey, zbyt zły, by szarpać się z kobietą. Musiał wiedzieć TERAZ, a nie po weekendzie.

– Musi poczekać! Właśnie kończę. Proszę kierować się do naczelnika.

Rey odwrócił się na pięcie i biegiem ruszył do swojego Departamentu. Skoro chcieli iść na wojnę, będą ją mieli. Jeżeli będzie trzeba, pójdzie do Biura Aurorów po stosowne nakazy. MUSIAŁ mieć dzisiaj wszystkie dane. Ten przeklęty wilkołak nie mógł dożyć następnej pełni. I on, Reynard Lupin, miał doprowadzić go na stryczek.

Po raz pierwszy w życiu wpadł do biura Scamandera bez pukania. Dyrektor Departamentu jedynie podniósł leniwie wzrok znad raportów. Nie pierwszy i nie ostatni raz któryś z jego pracowników wchodził, nie zawracając sobie głowy czymś tak prozaicznym jak pytanie o pozwolenie.

– Potrzebuję informacji z MUSC-u. Na wczoraj.

Newt westchnął ciężko. Nie pierwszy i nie ostatni raz musiał spełniać takie prośby. Czasami męczyło go to, jak w gruncie rzeczy ubogie kompetencje mieli jego pracownicy. Z drugiej jednak strony, znając zapędy niektórych podwładnych, nie mógł nie zgadzać się z tymi ograniczeniami. Wielu z nich i w obecnej sytuacji miała tendencję do przekraczania uprawnień.

– Co macie? – To pytanie było czystą formalnością, jednak Newt naprawdę był ciekawy tego, co odkrył Reynard. Miał zaufanie do swoich najlepszych oficerów, mimo tego, że kilkukrotnie powinęła im się już noga.

– Możliwe, że nazwisko. Potencjalne, ale muszę to sprawdzić.

– Zaraz zafiukam do naczelnika MUSC-u. Idź tam, przyjmie cię.

Newt nie kłamał. Rey podejrzewał, że dyrektor musiał użyć nie tylko argumentów, ale i wpływów swoich i swojego brata. W każdym razie godzinę później wrócił do swojego gabinetu i zasiadł ciężko za biurkiem.

– Fałszywka? – zapytał Rick, widząc marsową minę przyjaciela.

– Trudno powiedzieć – przyznał z niechęcią Rey. Jeszcze raz wczytał się w kartkę, którą dostał od naczelnika. – Thomas Ronald Moore, czarodziej półkrwi. Urodzony 2 sierpnia 1941 roku. Syn Ronalda i Lilith Moore. Zaginął 7 lipca 1952 roku. Podczas pełni. Zgadzałoby się. Mam zdjęcie.

Wyjął fotografię, na które znajdował się jedenastoletni chłopiec. Ciemne, nieco przydługie włosy tańczyły wokół jego twarzy w miarę poruszania się co i raz przysłaniając szare oczy.

Rick położył obok zdjęcia najnowszy rysunek Lovegood. Mężczyznę z portretu pamięciowego i chłopca z fotografii dzieliło kilkanaście lat, ale nie dało się zaprzeczyć podobieństwu.

Rey nie posiadał się z radości.

– Mamy go!